hoeiboei

Hoei Boei. Onafhankelijk en onbaatzuchtig; voor uw dagelijkse portie geestelijk verzet.

Hoei Boei, de enige site met zowel Gerard Reve als Harry Potter aan haar zijde.

De reactiemogelijkheid hebben we (webmasters HB) hier afgesloten. Ga naar HoeiBoei.

Hoeiboei is verhuisd

Hoeiboei verhoord

Hoeiboei verhoord

Pas op! Je vermeldt in 2006 in een  zogeheten Jip en Janneke-berichtje op internet de naam van een ambtenaar die een vertegenwoordigende functie bekleedt en een paar jaar later ben je verdachte in een strafzaak. Je wordt van belediging, smaad en smaadschrift beticht. De politie verhoort je en stelt opvallend vooringenomen vragen om zodoende een zaak tegen je op te bouwen, een zaak die er helemaal niet is. Tamelijk absurd, tamelijk onbevredigend en intimiderend want de agenten kunnen de bizarre vragen niet toelichten maar het zogenaamde chilling effect brengen ze uitstekend in praktijk. De kernvraag komt tijdens zo'n verhoor nimmer ter sprake.

Lees hier verder: Hoeiboei verhoord 

De Foto: 30 juli 2008

Gabler, 30 juli 2008

Lang leve de deskundigen!

Lang leve de deskundigen!
(over Sastre, Karadzic en Obama)

Deskundigen trekken voorbij. De afgelopen week kregen we uitgebreid te horen dat de Australische meefietser Cadel Evans probleemloos zijn achterstand op de Spanjaard Carlos Sastre zou wegwerken in de beslissende tijdrit van de Tour de France. De commentatoren Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot en gastheer Mart Smeets - bijgenaamd Robert Mugabe omdat hij niet weg te krijgen is - hielden nauwelijks rekening met een Tourzege van Sastre. Volgens Dijkstra had Sastre te weinig massa. Het parcours was gemaakt voor Evans.

Lees hier verder: Lang leve de deskundigen!

Mega-kitsch

Mega-kitsch 

Iets in de vorm van iets anders - dat is geen slechte definitie van kitsch, bedacht ik toen ik weer eens las over het idee voor een tulpvormig eiland voor de Nederlandse kust. Hoe groot kun je wansmaak opblazen? Een asbak in de vorm van een ingedeukt bierflesje, alla. Maar een hamburgertent in de vorm van een grote hamburger - op die schaal zit je voor je het weet al bij wat geen kitsch meer heet, maar postmoderne architectuur. (Zo'n hamburgertent staat volgens mij in het boek daarover van Charles Jencks uit 1977.) Ongetwijfeld zal ook dat eiland, als het Innovatieplatform zijn zin krijgt, postmodern worden genoemd.

Lees hier verder: Mega-kitsch

De Week

De Week

Zondag: "het raadsel van Gerard Reve". Bekijk het filmpje!
En Carel Brendel over de bemoeienissen van Marokko met het religieuze leven van Nederlandse onderdanen.

Maandag: Pierre Vinken over de journalistiek: 'Het Vraaggesprek'. Koop en lees vooral het boek Tegen het idealisme, een biografie van Pierre Vinken van Paul Frentrop: 988 pagina's puur leesplezier. Uitgeverij Prometheus.

Dinsdag: De stoutmoedige Brendel: Misschien toch maar wel een Fitna-onderzoek?

Woensdag: De onvolprezen Hugh Fitzgerald, vertaald door HoeiBoei-schrijver Cornelis de Deugd: De nieuwe Joden en hoe wij hen moeten beschermen, deel 1.  Wie zijn toch die nieuwe Joden?

Donderdag: De enige echte Fatima de Boer-al-Husayn over de blote benen van autochtone meisjes.

Vrijdag: Live vanuit Sydney Kees Bakhuyzen: het Pausbezoek 'Een tsunami van geloof en vreugde'.

‘Een tsunami van geloof en vreugde’

‘Een tsunami van geloof en vreugde’

Met het vertrek van Paus Benedict XVI, maandagmorgen tien uur, werd World Youth Day 2008 afgesloten. De beelden van de festiviteiten gingen de hele wereld over; naar verluidt hebben meer dan een miljard tv-kijkers afgestemd op de - zeer indrukwekkende - Stations of the Cross en de afsluitende mis op Randwick Racecourse, met naar schatting 400.000 bezoekers (100.000 minder dan verwacht) de grootste massabijeenkomst ooit in Australië.

Ondanks de nodige scepcis en kritiek vooraf, kan World Youth Day niet anders dan een groot succes worden genoemd. Honderdduizenden bezoekers uit binnen- en buitenland zonder het minste incident. De aangekondigde verkeersmaatregelen waaromtrent vooraf zoveel irritatie was, bleken uitermate effectief en maakten de binnenstad een aangename wandelzone. Met een groot aantal extra dienstregelingen kon het openbaar vervoer de capaciteit goed aan en het weer werkte bijzonder goed mee.

Maar het waren vooral de pelgrims zelf die veel goodwill hebben gekweekt bij de Australiërs. Vrolijk, te pas en te onpas uitbarstend in gezang en uitermate voorkomend. Kortom: een zee van hele blije mensen. Al met al had WYD nog het meeste weg van een soort eo-jongerendag in het kwadraat.

Lees (en reageer) hier verder.

Blote benen

Blote benen

Door: Fatima de Boer-al-Husayn

Een open westerse maatschappij ontkomt er niet aan, dat begrijp ik ook wel maar is het U ook opgevallen welke invloed religie op de hedendaagse mode heeft? En hoe snel dat is gegaan? Neen, rustig maar, ik doel niet op de vermaledijde hoofddoek die op alle mogelijke manieren gepromoot wordt maar op de trend om kledingsstukken die men eerst apart droeg over elkaar heen te dragen. Verschillende, volstrekt overbodige lagen over elkaar dus. Zelfs bij zonnig zomers weer.

Dankzij religie is de legging, destijds een populair kledingsstuk voor de wat oudere, slonzige vrouw, weer helemaal terug in het straatbeeld! Dit keer gaat het om jonge Hollandse meiden, zij dragen tegenwoordig nog wel zomerjurkjes of fleurige rokjes maar daaronder prijken geen zongebruinde benen meer maar strakke leggings, meestal zwarte. Merkwaardig, nietwaar? De zomerse uitstraling wordt er in één keer door teniet gedaan.

Lees en reageer hier verder: Blote benen 

De nieuwe Joden en hoe we hen moeten beschermen

De nieuwe Joden en hoe we hen moeten beschermen.
(deel 1: het probleem zien)

Hugh Fitzgerald (jihadwatch.org), vertaling Cornelis de Deugd.

We horen steeds vaker dat Moslims “de nieuwe Joden” zijn. Moslims zijn geen “nieuwe Joden.” Het zijn in West Europa zowel de autochtonen alsook alle niet-Islamitische immigranten die de “nieuwe Joden” vormen – met een speciale vermelding voor alle Europese Joden die bij uitstek tot “de nieuwe Joden” behoren.

Het antisemitisme in Europa is immers grotendeels een Islamitische aangelegenheid. 50% van al het antisemitische geweld in West Europa wordt toegeschreven aan Moslims, die overigens gemiddeld maar 5% van de bevolking vertegenwoordigen. Arabieren hebben dan ook vele malen blijk gegeven van Nazi sympathieën – van Rashid Ali in Irak, die een pro Nazi coup pleegde, tot Anwar Sadat die door de Britten is vastgezet voor pro Nazi activiteiten (terwijl Nasser’s zwager zichzelf na de oorlog onsterfelijk gemaakt heeft door Mein Kampf in het Arabisch uit te geven), tot de groot-mufti van Jeruzalem, Amin al-Husseini, die Hitler heeft ontmoet en bijzonder gecharmeerd was van de Endlösung en bovendien mede-oprichter was van een Islamitische, Bosnische SS divisie.

Moslims hebben alle vrijheid gekregen zich in elk West-Europees land te vestigen, dank zij de onwetendheid, de nalatigheid en het simplistische geloof van de politieke en journalistieke elite dat “iedereen in essentie hetzelfde is en ook hetzelfde wil.” Het is de gewone man die als eerste een hoge prijs betaalt voor deze gekte; de elite volgt later. Moslims wijzen de juridische en politieke instituties af van de landen waar ze terecht gekomen zijn, ondanks dat deze landen veel hoger ontwikkeld zijn en, in alle opzichten, veel beter bestuurd worden dan de Islamitische landen van herkomst – landen waarin alle mislukking een direct gevolg zijn van de Islam, mislukking in zowel politiek, economisch, sociaal, moreel en intellectueel opzicht. Eigenlijk vluchten zij van de Islamitische wanorde en wanbestuur, maar in tegenstelling tot degenen die de Nazi’s en de Communisten zijn ontvlucht, zijn zij in het geheel niet dankbaar. Meer nog, zij brengen in hun mentale bagage precies de oorzaak mee van alle mislukking in hun maatschappij van herkomst. Met name het despotisme, het (inshallah) als-God-het-wil-fatalisme, de slechte behandeling van vrouwen én alle niet-Moslims. En al dat andere dat in de praktijk zorgt dat Islam is wat het is én wat wij Ongelovigen wel degelijk herkennen als de tragische puinhoop die het in werkelijkheid is. Ook al begrijpen we de relatie niet helemaal tussen Islam en het gedrag en mentaliteit van Moslims.

Lees hier verder: De nieuwe Joden en hoe we hen moeten beschermen (deel 1).

Misschien toch maar wel een Fitna-onderzoek?

Misschien toch maar wel een Fitna-onderzoek?

Tjibbe Joustra, de machtige en omstreden National Coördinator Terrorismebestrijding (NCTb) vindt het tijd om wat anders te doen. In een vaag opgesteld nieuwsbericht staat dat hij werkzaam blijft op het terrein van veiligheid en de agrarische zaken. Dankzij het Agrarisch Dagblad is duidelijk welke volgende uitdaging is weggelegd voor Joustra. Hij wordt per 1 januari 2009 de nieuwe voorzitter worden van het Productschap Tuinbouw. Voortaan zal Joustra proberen om de vrijheid van meningsuiting van snijbloemen en komkommers in te perken. Voorwaar een heerlijke uitdaging.

Lees hier verder.

Vraaggesprek

Vraaggesprek

De trots der kleinen bestaat uit altijd over zichzelf praten,
de trots der groten uit nooit over zichzelf praten.
VOLTAIRE

'U wilt mij een interview afnemen? Nee daar doe ik niet aan mee, ik houd niet van interviews. Ja, wel in de krant natuurlijk, om te lezen, maar niet over mijzelf. Rudy Kousbroek heeft nog nooit een interview gegeven, principieel niet, en hij heeft gelijk. Jan Hein Donner is op een gegeven ogenblik opgehouden interviews te geven. Hij zei dat wat je gezegd hebt er toch nooit zo in komt als je het gezegd hebt.'

Met deze alinea opende Pierre Vinken zijn bijdrage aan het Liber Amicorum voor André Spoor ter gelegenheid van diens aftreden als hoofdredacteur van NRC Handelsblad op 1 september 1983. Hij deed erin alsof hij Spoor was, die zijn mening over het interview gaf: een fictief interview over het interview. Op die manier kon Vinken zijn eigen mening over deze vorm van journalistiek ventileren.

'Het interview als vorm? Hmm, daar heb ik natuurlijk wel mijn gedachten over. Het is een verleidelijke situatie als iemand je alleen maar vragen stelt. Je krijgt de gelegenheid om eens rustig te vertellen wat je ervan denkt. Aan zo'n betrouwbare man of vrouw, met wie je kunt praten, en die het doorvertelt aan anderen. Zelfs je vriendin komt niet naar je toe en vraagt: hoe denk je hierover, wat vind je daar van?

Nou, vooruit dan maar. U heeft uw dicteerapparaat ingeschakeld. Dat is mij uiteraard niet ontgaan. Ik hoop niet dat u mij kwalijk hebt genomen dat ook ik mijn recorder heb ingeschakeld. Dat is uw wel ontgaan? Ik doe dit uit voorzorg, want het verhaal van de verslaggever volgt niet altijd getrouw wat op zijn band staat. Dat zal u niet onbekend zijn. Niet dat het mij veel zal helpen; tegen de tijd dat ik gedwongen zou zijn mijn opname te beluisteren is het onheil al gebeurd. Negatief? Nou dat moet u eens lezen wat Fallaci over de journalisten heeft geschreven. Of Renate over het interview.

Het is geen al te moeilijke manier om aan kopij te komen; schrijven gaat sneller dan denken. Je hoeft geen noemenswaardig onderzoek te doen, geen ingewikkelde teksten te lezen. Als je meent te begrijpen wat hij zegt en je schrijft dat een beetje aardig op, dan heb je in no time een leesbaar stukje human interest. Niks Lipmann! Ik vind hem een groot journalist. U wilde mijn mening over het interview horen? Ik kan kort zijn: het is een controversiële vorm van journalistiek, het resultaat, van een klassiek misverstand. De partners werken samen, maar hebben heel verschillende motieven en doelstellingen. Vaak hebben ze een tegengesteld belang.

Men denkt dat de een wil weten wat de ander denkt. Dat is niet juist. De een wil bewonderd of aardig worden gevonden door een zo groot mogelijk publiek. Hij heeft weinig te winnen en veel te verliezen. Zie Vredeling, Boersma, 't Hart, Rubinstein en niet te vergeten onze Poll. Mensen die tcoh beter hadden kunnen weten. Men is zelden tevreden met zijn interview. Anderzijds maken juist de onwillekeurige onthullingen zo'n stuk aantrekkelijk.

Lees (en reageer) hier verder: Vraaggesprek

Hoeiboei en web-log.nl

HoeiBoei en web-log.nl

Update/Rectificatie 2, 22.7.2008: Foutje Bedankt!

Door de vriendelijke uitleg van de heer Boon aan dagblad De Pers zijn we er achter gekomen dat we een ip-ban op eigen adres hebben gegeven. Mea Culpa! (Nog een geluk dat de Tweede Kamer met zomerreces is anders zouden daar de verkeerde vragen gesteld zijn.)

De vaststelling dat van vrijdagmorgen 18 juli t/m zondag 20 juli een moderatorfunctie (is aan de reactie-mogelijkheid te zien) stond ingesteld onder twee oude teksten over E.V. blijft staan. Wat de verwijderde reacties betreft zal Hoeiboei op zoek gaan naar prints. Zonder die kan verder niets hard gemaakt worden.

Waar het Hoeiboei nog steeds om gaat is dat web-log.nl geweigerd heeft destijds alle informatie te verstrekken en/of toelichtingen te geven rondom de verzoeken tot verwijdering van de naam E.V. Wie is de opdrachtgever (ondertekenaar van het verzoek)? Wat is de exacte inhoud van het verzoek? Waarom kan daar nog steeds niet over gecommuniceerd worden?

Plus: Update

Op 1 maart 2008 stond er in Elsevier een interview met de heer Boon, manager van web-log.nl:
De mens achter: web-log.nl - 'Bloggen kost tijd'.  Dit interview eindigt als volgt:

ELSEVIER: Wat zijn de meestgelezen weblogs op uw site?

Boon: 'Succesvol is bijvoorbeeld hoeiboei.web-log.nl, een opinie-blog die qua stijl op geenstijl.nl lijkt, maar dan niet zo overtrokken. Ook blogs over televisie scoren goed, zoals die over Goede Tijden Slechte Tijden.'

Of de heer Boon nog steeds dezelfde mening over Hoeiboei.web-log.nl is toegedaan, is de vraag.

Lees hier verder: Persbericht 

Marokko stuurt imams. Op advies van Khadija Arib?

Marokko stuurt imams. Op advies van Khadija Arib?

Humanist Floris van den Berg noemt de hoofddoek ‘het zichtbare gedeelte van het islamitische indoctrinatieproces’. Sociale druk en intimidatie zijn niet alleen bijverschijnselen van de hoofddoek, maar horen ook bij de ramadan, betoog ik hier Kledingsstukken, welke een uitdrukking zijn van een bepaald staatkundig streven. Opmerkelijk in dit verband is het nieuws, dat de Marokkaanse regering op verzoek van koning Mohammed VI tijdens de komende vastenmaand 176 imams naar Europa en Canada stuurt om geestelijke steun te geven aan de 2,6 miljoen Marokkanen in het buitenland. Die emigranten worden door het regime beschouwd als ‘de zeventiende regio’ van Marokko.

Officieel gaan de geestelijken aan de slag om ‘moslims te beschermen tegen het fanatisme van radicale imams’. Het is een vaker gebruikt argument om de islam in huis te halen. Zo krijgt Amsterdam-Slotervaart een gesubsidieerde poldermoskee om een mogelijke radicalisering onder jongeren tegen te gaan en wil PvdA-politicus Ahmed Marcouch islamlessen invoeren op openbare scholen om misstanden op koranschooltjes te bestrijden. Pak die radicale imams aan en bestrijd die misstanden, zou ik zeggen, maar zo schijnt het niet te werken.

Let op: u kunt hier verder lezen en reageren vervolg Marokko stuurt imams.

"Het raadsel van Gerard Reve" - Andere Tijden

"Het raadsel van Gerard Reve" - Andere Tijden

André Haakmat versus Gerard Reve

Eind 2005 schreef ik een stukje 'Gerard Reve en racisme' dat over het gedicht Voor eigen Erf van Gerard Reve gaat. Het omstreden gedicht staat dus al geruime tijd ongemoeid op HoeiBoei en al die tijd was er, zoals Reve zou hebben kunnen zeggen "nix aan de handa". Aangezien er op GeenStijl.nl onlangs weer wat te doen was rond dit gedicht maar vooral omdat ik de videobeelden van het optreden van Reve tijdens de nacht van de Poëzie in Kortrijk (België, 1975) weer eens heb kunnen bekijken (met dank aan Mark d'Aviano), én omdat ik me er wel degelijk van bewust ben dat bewondering blind kan maken, kom ik er even op terug. 

In 2003 werd Gerard Reve tachtig jaar. Andere Tijden nam die gelegenheid te baat om een programma aan Reves vermeende racisme te wijden: "Het raadsel van Reve" (16 december 2003).

Tijdens die nacht in het Belgische Kortrijk in 1975 las Reve dus het opzienbarende gedicht 'Voor eigen Erf' voor, behangen met een groot kruis, een ban-de-bom-teken, een hakenkruis en een hamer-en-sikkel en aan zijn rechterhand droeg hij een witte bokshandschoen. Om het gedicht te relativeren.

Het gaat me niet zozeer om de kwaliteit van het gedicht maar wel om de verhitte discussie die na Reves optreden in de kleedkamer plaatsvond tussen de Surinaamse advocaat André Haakmat en de Volksschrijver Gerard Reve. Haakmat beschuldigt Reve van "vuil racisme". (Merk op hoe Haakmat Reve herhaaldelijk niet uit laat spreken en hem daarbij beledigt door ervanuit te gaan dat Reve geen kennis van zaken heeft.)

Ja, wie alles letterlijk neemt, zal Reve een racist noemen en nee, het is niet zo dat als iemand maar briljant is hij alles kan maken maar als je luistert naar Reves argumentatie dan moet je wel erg kwaadwillend en/of naïef en/of symboolblind zijn om Reve van "vuil racisme" te beschuldigen. Of zie ik dat verkeerd?

"Toch goed dat er een God is."

Klik en kijk hier, na ongeveer 11 minuten begint het kleedkamerfragment: HET RAADSEL VAN REVE - Andere Tijden 16 december 2003

Let op: U kunt hier verder lezen en/of reageren: "Het raadsel van Gerard Reve"

Een goed advies voor Achmed Marcouch

Een goed advies voor Achmed Marcouch

Op verzoek van Het Parool zijn twee bekende Amsterdamse politici een briefwisseling gestart over politieke en maatschappelijke kwesties. De brieven van stedelijk VVD-fractievoorzitter Eric van der Burg en Ahmed Marcouch, voorzitter van het stadsdeel Slotervaart, staan op het weblog van Van der Burg en op de website van de Amsterdamse PvdA. 

Het is hier niet de plaats om uitgebreid op de discussie in te gaan. Een aantal bekende kwesties komt aan de orde: enerzijds het prijzenswaardige verheffingsideaal van Marcouch, anderzijds de hevige kritiek op zijn voorstel om islamitisch onderwijs aan te bieden in het openbaar onderwijs. Over beide zaken heb ik uitgebreid geschreven in voorgaande weblogs. 

Eén ding alleen wil ik nog toevoegen aan eerdere argumenten tegen het plan van Marcouch. Ik vrees namelijk dat koranlessen zullen leiden tot verdere segregatie in het onderwijs. Autochtone niet-religieuze ouders zullen geneigd zijn om hun kind weg te halen van een openbare school met islamitisch onderwijs in het pakket. Deze kinderen zullen overstappen naar een katholieke of protestantse school. Veel van deze scholen zijn immers alleen in naam christelijk en doen weinig of niets aan godsdienst. 

Het kind van de rekening worden vervolgens de kinderen van de groep Marokkaanse of Turkse ouders, die weinig op heeft met de orthodoxe islam. Deze ouders staan straks voor een moeilijke keuze: sturen we onze kinderen naar koranles of houden we ze daarvan weg? In dat tweede geval worden deze ouders en hun kinderen waarschijnlijk weggezet als ‘slechte moslims’. Nog meer sociale druk dus. Zo wordt straks het openbaar onderwijs - net als de hoofddoek en de ramadan - een middel om sociale druk uit te oefenen op liberale en seculiere moslims; met dank aan een prominente PvdA’er die kan rekenen op steun van de partijtop. 

Het aardige is dat op de Amsterdamse PvdA-site uitgebreid wordt gediscussieerd over de opvattingen van Marcouch. Wat dat betreft is deze website een baken van licht in een zee van duisternis. Eddy Terstall, voorman van de vrijzinnige socialisten, laat regelmatig van zich horen en ook andere leden en ex-leden roeren zich, zowel voor- als tegenstanders van Marcouch. 

Een bijzonder aangename verrassing bij het lezen van alle reacties is dat sommige deelnemers aan de discussie mijn boek van harte aanbevelen. Enkele citaten: 

Mn020 reageert als volgt op Marcouch: “Verder denk ik dat je eens Carel Brendels boek Het verraad van links maar eens moet lezen om beter op de hoogte te raken van de geschiedenis van de PvdA en de verschillende seculiere en religieuze wortels van deze partij. Daar heb je een aantal zaken toch niet helemaal goed begrepen.” 

Verderop komt ene Appie aan het woord: “:Beste meneer Marcouch. Het zou fijn zijn als u het boek Het verraad van links zou lezen… Ik heb begrepen dat iedereen binnen de PvdA Het land van aankomst van Paul Scheffer heeft omarmd. Dit zou mijns inziens ook moeten gebeuren met het boek van Carel Brendel. Nu u op vakantie bent heeft u daar nu misschien tijd voor. Mijnheer Brendel, kunt u misschien uw boek opsturen naar het vakantieadres van dhr Marcouch?” 

Het vakantieadres van Ahmed Marcouch in Bouyafar (Marokko) kan ik zo snel niet achterhalen, maar ik zal de uitgever vragen een exemplaar naar het stadsdeelkantoor in Slotervaart te sturen, zodat Marcouch direct bij terugkeer kan gaan lezen. 

Andere geïnteresseerden kunnen het boek, waarvan de eerste druk bijna is uitverkocht, voor 17,95 euro bestellen bij Uitgeverij Aspekt. Email: info@uitgeverijaspekt.nl .

Carel Brendel

Ochtonen

Ochtonen

Het mag gewoonweg niet. Nog steeds mag ik allochtonen niet als volwaardige medeburgers beschouwen en op die manier met hen omgaan. Doe ik het toch omdat ik dat zo gewend ben dan word ik ervan beschuldigd een racist te zijn, een islamofoob, een xenofoob en nog zo van die termen die al irrationeel genoeg zijn maar sinds enkele jaren ook nog eens ongehoord aan inflatie onderhevig.

Stel je voor dat je een meisje bent, geboren uit Marokkaanse ouders die op je zesde levensjaar naar Nederland zijn geëmigreerd omdat het gezin daar een beter bestaan kon opbouwen. Wanneer je op je twaalfde naar de middelbare school gaat moet je van je ouders ineens een hoofddoek op. Hoe je ook protesteert, dat ding moet op. Je haar mag voor vreemden niet meer zichtbaar zijn. De sociale druk is enorm; je broertjes, je vader, de imam, neefjes en zelfs je moeder zeggen dat die doek goed voor je is maar jij voelt je doodongelukkig en zelfs Allah, in wie je best gelooft, helpt je niet.

God wat hoop je dat een klasgenootje die hoofddoek op de eerste schooldag van je hoofd rukt en zegt dat je niet zo mal moet doen. Een hoofddoek is zó passé. Jongens en meisjes zijn immers gelijkwaardig en je bent hier niet in een klooster! Geloven doe je met je hart niet met een doek. En als zo'n klasgenootje dat nalaat, dan reken je erop dat de verstandige lerares er iets van zegt. Dat het in het vooruitstrevende Nederland op school niet toegestaan is of zo.

Niets van dit alles gebeurt. Klasgenootjes slaan liefdevol en zorgzaam een arm om je heen en terwijl zij hun blonde lokken schudden, of hun stoere petjes scheefzetten, zeggen ze dat het helemaal niet erg is dat je een hoofddoek draagt. Ze hebben al vroeg geleerd (mede dankzij de staatsomroep) dat afschuwelijke symbool mooi te vinden, er respect voor te hebben want als ze dat niet doen, dan zwaait er wat. Dat weten ze wel. De Nederlandse lerares is daar heel duidelijk in. Niemand durft te begrijpen dat jij die doek met hart en ziel haat; er is niemand tegen wie je het kunt zeggen en dus ben je gedoemd gehoofddoekt door het leven te gaan, als een ochtoon  zeg maar, een term, die – ik kan er ook niets aan doen – door de Volksschrijver Gerard Reve is bedacht en die, neem ik aan, geen nadere uitleg behoeft.

Wat jammer toch dat niemand je serieus wil nemen!

Neem nu de waanzinnig leuke film Amadeus van Milos Forman die reeds in 1984 uitkwam. Wie kent deze film, die onlangs op de televisie uitgezonden werd, niet? De film waarin de godvrezende Weense hofcomponist Salieri het uiteindelijk tegen God zelf opneemt omdat hij het niet langer verdraagt dat God dat immense componeertalent niet aan hem maar aan de jonge en in Salieri's ogen nukkige en kinderachtige Mozart heeft gegeven, terwijl hij, Salieri, gezworen heeft kuis te leven uit dankbaarheid voor zijn componeergave. Wat een onrecht! Maar die gave blijkt, nu Mozart aan het Hof is verschenen, niets voor te stellen. Salieri is misschien een meester maar dan een meester in middelmatigheid. En het allerergste is wel – iets pijnlijkers bestaat vrijwel niet - dat Salieri een van de weinigen is die onmiddellijk het genie van Mozart herkent en op waarde weet te schatten. Nooit zal hij echter het niveau van Mozart evenaren of overtreffen.

Vernedering na vernedering volgt. Op een dag besluit de getergde Salieri wraak te nemen, niet alleen op Mozart maar ook op God die hij vroeger zo vol overgave aanbeden heeft. Het jezusbeeld dat een prominente plaats in zijn vertrekken heeft en waarvoor hij gewend was te knielen en met God te praten, gooit hij resoluut in het vuur en hij zweert dat hij God, die hij nu vol overgave haat, de rest van zijn leven zal bevechten.

Fraaie, zeer fraaie beelden levert deze godslasterlijke scène op maar geen mens die ervan opkeek in 1984. Althans niet dat ik weet. Sterker nog, velen zullen een zekere sympathie voor de gekwelde Salieri niet kunnen ontkennen. En nu? Wie durft nog zo'n blasfemisch statement te maken in een kaskraker-movie? Laat staan dat God dan eens vervangen wordt door Allah. Toch van hetzelfde laken een pak, zou je zeggen. Ik zie het helemaal voor me, een scène waarin een moslimvrouw haar sluier of hoofddoek voor eens en voor altijd afwerpt, in de fik steekt en zweert Allah te wreken voor het onrecht dat Allah haar en alle vrouwen aandoet.

Ik vrees dat ik lang op zo'n film kan wachten omdat er geen filmmaker meer is die zijn allochtone medeburgers serieus neemt maar ze juist ziet als zielige ochtonen. Dat is er niet uit te rammen. De vrijdenkers van weleer en de boven-ons-gestelden vinden het begrijpelijk dat er na vertoning van zo'n film serieuze doodsbedreigingen volgen. "Dat heb je dan aan jezelf te danken." In het gunstigste geval creëren ze een zogenaamde Vrijdenkersruimte voor je.

Allochtonen serieus nemen, is het grootste taboe van nu. We zijn gedoemd hen als ochtonen te zien. Zolang dat aanhoudt, vervreemd ik - en velen met mij - steeds meer van Nederland.

Annelies van der Veer

Let op: u kunt hier verder lezen en/of reageren: Ochtonen

"Door discussies zoals deze komt Nederland heel erg in gevaar"

 

Uitgelicht: Hoeiboei,  reactie van 'Moslima': 14 juli 2008, 23.58 uur: "Door discussies zoals deze komt Nederland heel erg in gevaar" (...)

Moslima: "Helaas heb ik alleen maar de negatieve reacties van de mensen hier kunnen lezen. De superieure houding van het arische ras komt mij zo langzamerhand mijn strot uit. Jullie moeten eens ophouden door mensen in hokjes te stoppen en ze eens per individu leren bekijken. Alle hoofdoekjes zijn agressief en dom en alle hollanders zijn varkens.... IQ gehalte op deze site is helaas ver te zoeken. Waarom niet gewoon iedereen in zijn eigen geluk laten ipv maar constant negatief reageren? Soms zie ik ook van die tattoo gasten met 100 piercings over hun hele lichaam. Ik vind het zelf geen porem, maar als die gasten daar blij mee zijn en gelukkig zijn? Laat ze dan ook. De hoofddoek is voor de moslima het bewijs van eeuwige trouw aan haar Schepper. Betekend niet dat de moslima zonder hoofddoek dat niet is, maar diegene die hem draagt heeft daar duidelijk behoefte aan. Laat ze dan ook!! Door discussies zoals deze komt Nederland heel erg in gevaar, het wij tegen hun gevoel wordt steeds groter en groter, dat willen we toch niet?? Verander de wereld, begin bij jezelf!"

Bron: "Ruzie om turkse hoofddoek"

Heeft u ook voorbeelden van Jip-en-Janneke-verslaggeving/berichten/uitspraken/foto's gehoord/gezien op radio, televisie, etc...? Stuur deze, met bronvermelding, dan naar hoeiboei.web-log.nl. Gebruik het mailformulier (linksboven)

De multiculturele samenleving alleen mogelijk in combinatie met laïcité

De multiculturele samenleving alleen mogelijk in combinatie met laïcité

In het hiervoorgaande hebben we gezien dat het ideaal van de religieus neutrale staat een krachtige verwoording heeft gekregen in zowel de Franse als ook de Amerikaanse traditie van het politieke denken. Een vraag die we nog niet aan de orde hebben gesteld, is waarom deze tradities ook inspirerend zouden moeten zijn voor een land als Nederland. Een van de belangrijkste argumenten voor het aannemen van de laïcité lijkt mij dat deze een overtuigend complement vormt voor een multiculturele samenleving.

Om dat te verduidelijken is het wellicht dienstig eerst in abstracto te overwegen welke denkbare posities men kan innemen ten aanzien van de verhouding van staat en religie. Ik denk dat de relatie tussen de staat en religie vier gedaantes kan aannemen. De eerste is die van de atheïstische staat (bijvoorbeeld de voormalige Sovjet-Unie). De staat probeert dan met wortel en tak de religie uit te roeien. Dit zullen sommigen “Jacobijns” noemen, hoewel ook daarover nog wel het een en ander te zeggen zou zijn. De tweede positie is die waarbij de staat voor één godsdienst kiest. Dat is in het Westen gebeurd met Constantijn de Grote, maar ook na de Reformatie volgehouden met het principe dat de vorst beslist welke religie zijn onderdanen aanhangen (cuius regio, eius religio). De derde positie is die van religieuze pluriformiteit: de staat laat niet alleen alle religies toe, maar probeert ook alle religies op voet van gelijkheid zichtbaar te maken in het publieke domein. Men zou dat het multiculturele of pluriforme model kunnen noemen. Het is in Nederland geïnstitutionaliseerd in het stelsel van de verzuiling. Het vierde principe is dat van de “état laïque”. De staat bemoeit zich dan niet met religie. Religie is privé-zaak. Zij is toegestaan, maar wordt niet financieel bekostigd door de gemeenschap en evenmin zichtbaar gemaakt in die delen van het publieke domein waar de staat met een pretentie van neutraliteit optreedt (rechterlijke macht, politie, leger, officiële bijeenkomsten).

Ik formuleer het met opzet hier restrictief: religie moet in ieder geval daar onzichtbaar blijven waar de staat optreedt met een pretentie van neutraliteit. Het lijkt mij niet juist te stellen dat religie helemaal niet zichtbaar mag zijn in het publieke domein. Immers de straat is ook “publiek domein”. En daar kan men – behoudens veiligheids­voorschriften, denk aan het voorgenomen boerka-verbod – vrijelijk zijn religie uitventen. Waar de laïcité tegen gekant is, is tegen religieuze profileringsdrang in een situatie waarin de staat optreedt met een pretentie van neutraliteit, bijvoorbeeld waar de staat optreedt als een soort scheidsrechter.

Het eerste en het tweede model zal, denk ik, niet veel meer worden verdedigd. Ook door mij niet. Wel denk ik dat – impliciet – velen nog een beetje zwijmelen bij het tweede model. Dat zie je bijvoorbeeld bij christenen die denken dat op grond van traditie en geschiedenis het christendom eigenlijk aanspraak zou kunnen maken op een soort prioriteitspositie ten opzichte van andere geloven (islam). Maar dat lijkt mij principieel niet alleen onjuist, het is ook niet houdbaar in het licht van de veranderende demografische ontwikkelingen. Precies dat is het ook dat sommige moslims doet denken dat de zaak vanzelf wel de goede kant opgaat. Ook zij blijven daarmee soms denken in termen van het tweede model. Dat zou betekenen dat met een moslimmeerderheid in de westerse landen de islam vanzelf een eerste plaats zal gaan innemen en de andere gelovigen een soort tweederangs status kunnen krijgen (dhimmie-status).

Elk model van staat/religie-verhoudingen waarin sommige burgers een tweede rangs status krijgen toegewezen is echter in strijd met het modern staatsideaal dat gelijkheid van alle burgers veronderstelt.

Ik denk dat – als het goed is – de keuze zal zijn die tussen het derde en het vierde model. Nu heb ik met het derde model de indruk dat het eenvoudigweg niet praktiseerbaar is. Wat moeten we ons daarbij voorstellen, het zichtbaar maken van al die godsdiensten in het officiële staatsgezag? Moet de vorstin met Kerstmis een boodschap de wereld in sturen waarin Jezus, Mohammed, Krishna en allerlei andere heilige figuren die in Nederland worden vereerd op gelijke voet wordt recht gedaan? Maar wat voor soort “kerstboodschap” mag dat wel zijn, als men dit überhaupt nog een kerstboodschap zal mogen noemen?

Het vierde model lijkt mij daarentegen heel goed praktiseerbaar. En dat zal alleen maar méér praktiseerbaar zijn, naarmate de samenleving pluriformer wordt. In die zin bewegen de westerse samenlevingen zich met de internationale migratiebewegingen vanzelf naar een situatie toe waarin alleen nog maar de laïcité overblijft als het geschikte model om de maatschappelijke verschillen in goede banen te leiden. Van alle andere modellen zullen de nadelen steeds scherper naar voren komen.

Vaak wordt gezegd dat voor de nieuwe migranten uit Noord-Afrika en het Midden-Oosten de laïcité een volkomen vreemd idee is en dat zal blijven. Maar dat lijkt mij een onheilspellend perspectief. Het is alsof men zegt: “Oh, het idee van een neutrale rechter die recht toepast dat niet goddelijk van herkomst is, maar gemaakt door een democratische wetgever zullen zij nooit accepteren. Voor hen is alleen de sharia aanvaardbaar, dus laten we maar elke pretentie van neutraliteit laten varen.” Dat zou rampzalig zijn. Het valt heel goed uit te leggen, waarom iedereen, maar dan ook iedereen, belang heeft bij het formuleren van gemeenschappelijke grond op basis van het principe van neutraliteit.

Nooit Genoeg (23)

Categorie: "Nooit Genoeg" (23)
Plaats hier uw off topic links of reacties (geen spam en andere onzinnge bijdragen!).

'Jip en Janneke berichten of andere teksten graag gewoon via het 'mailformulier' (linksboven) toesturen.

Euro-Turk (m): 5,5 mille

Euro-Turk (m): 5,5 mille

Zoals het een verveelde schrijfster die niet in Amsterdam hoeft te wonen betaamt, breng ik mijn zomermaanden door in het buitenland. Het Turkse buitenland, waar ze wel erg blij zijn met mijn centjes. Zo blij dat ik overweeg er ook maar een huis te kopen, bomaanslag of niet. Maar zover is het nog niet. Eerst moet de huizenmarkt instorten en met de aanstaande staatsgreep, verpakt als rechtszaak tegen de islamfundo’s van de AK Partij - oftewel de president, premier en nog 71 andere ministeriële notabelen van Turkije - ziet het ernaar uit dat dit best snel zou kunnen lukken. Tot die tijd moet je je geld elders stuk slaan en wat is dan een betere optie dan De Juwelier. In Turkije wemelt het van de juweliers. Nederlanders zijn dol op honden, Turken dol op glimmertjes. Brengt wat minder viezigheid mee en het spel ‘wie heeft de grootste’ krijgt er ook wat meer glans van.

De juwelier, een euro-Turk uit Frankrijk, verwelkomt me met open armen. “Ebru! Je bent er weer! En je lijkt wel jonger dan vorig jaar! Hoe doe je dat toch, wat is je geheim?”
Turkse mannen, Franse mannen, één pot nat. Kunnen die Hollanders daar niet eens in de leer? Er komt een Turk bij. “Kijk eens wie er is! Mevrouw Ebru, echt, Gina Lollobrigida, Sophia Loren, ze vallen in het niet vergeleken bij u!”
Met vleierij kom je ver, maar hoe riposteer ik mannen in het Turks? Niet. Nederigheid is gepast. “Heren dank! Als ik toch ‘ns oud zou kunnen worden zoals Sophia Loren.”
De euro-Turk grijnst zijn tanden bloot: “Ebru, wat zie ik nu?! Wat heb jij nou om je vinger?”
Ik heb niets om mijn vinger. De ring waar hij op wijst is zo groot dat ik erachter aanloop. “Eh, je weet, sieraden kiezen jou uit.”
“Ik hoop niet dat je teveel hebt betaald? 750 euro?”
Deze juwelier is in staat het laatste restant uit mijn zak te kloppen. Zijn vraag is puur eigenbelang. Wie is hem voor geweest?! “Negenhonderd. Istanbul. Juwelier van het Kempinski Palace.”
Hij fluit goedkeurend zijn bewondering. Niet verkeerd Ebru Umar. Pas mal du tout. “Goed dat ik je nog even zie. Ik ga volgende week in dienst.”

Ach god nee! Ik moet er spontaan van lachen. Ja, als je als euro-Turkse man je dubbele nationaliteit wilt behouden, moet je in dienst. Drie weken soldaatje spelen in een Turks strafkamp, onder de zon die met gemak de veertig graden haalt.
“Je gaat het vaderland dienen”, spot ik. “Waarom ook alweer?’
“Als buitenlander kan ik niet langer dan zes maanden in Turkije blijven.”
“Pff, zo blij dat ik een meisje ben.”
“Verschil moet er zijn!”
“Wat kost dat paspoort je tegenwoordig?”
“5.500 euro.”
“Ik wil een zomerhuis.”
“Jij hebt toch geen Turks paspoort? Als buitenlander kun je geen huis kopen in Turkije.”
“I know. Ik ga weer een weekje terug naar Nederland. Paspoort halen op het consulaat. Goed hè, dat verschil van 5,5 mille?!”

Ebru Umar in Metro, 11.7.2008

Zelf Kamperen

Zelf Kamperen
1) Het Tweede Kamp

Eigenlijk zoude ik over twee kampen moeten schrijven. Met kampen bedoel ik zomerkampen voor jongens, kampeerpartijen dus in groepsverband in de open lucht. In mijn jeugd gaat het om het eerste kamp en het tweede kamp, en het zoude in de redelijkheid der dingen liggen als ik eerst over het eerste, en daarna pas over het tweede kamp zoude schrijven.

Over het eerste kamp durf ik nog steeds niets op schrift te stellen, maar misschien komt dat nog.

(Mijn schrijven is altijd voorafgegaan en doortrokken geweest van angst: de angst van niet begrepen en opgesloten te worden; de angst voor de waanzin; de angst voor de Liefde; de angst voor de Dood; de angst voor het leven. Ja, dat leven dus: men behoort het leven monter en met een lied op de lippen tegemoet te treden, maar ik heb altijd de indruk gehad dat het leven mij achtervolgde, achterna zat als het ware, en mij steeds sneller voor zich uit wilde voortjagen: 'Opschieten, jij! Hoe eerder het afgelopen is hoe beter!')

Dat die kampen aankondigingen waren van geheel andere kampen die nog moesten komen en waarin miljoenen mensen zouden sterven, daarvan ben ik overtuigd: alles wordt aangekondigd door Tekenen. Maar dit terzijde.

In genoemde twee zomerkampen werd ik op niet mis te verstane wijze geconfronteerd met de Liefde en met de Dood. In het tweede kamp ook nog met de Godsdienst, als een gratis toegift.

Het tweede kamp - dat ik nu ga beschrijven - speelde zich af in de zomer van 1936, en het was geen slecht kamp, in die zin dat het georganiseerd was door mensen die bij hun verstand waren. Het was kleinschalig opgezet voor naar ik schat ruim een dozijn of hoogstens twintig jongens, volgens het gemeenschappelijk plan van een aantal ouders. De leiders waren vrijwilligers, van wie sommige leraren waren aan een ambachtsschool, zoals bijvoorbeeld de kok, die docent was in de kookkunst.

De locatie was ergens op de Veluwe, naar ik meen dicht bij Lunteren. Het kampement bestond uit tenten maar ook uit enige voor bewoning geschikt gemaakte kippenhokken, in die tijd een gewild want niet extreem duur zomerverblijf, dat bij een tentenkamp altijd een veilige toevlucht bleef bieden tijdens slecht weder. Neen, het was geen slordig opgezet project, en ik herinner mij ook niets van slechte voeding, slechte hyiëne of slechte legerstedes. Er was iemand die een Eerste Hulp diploma had en nog iemand die Reddend Zwemmen kon. En er was een kast met een verbandtrommel plus een soort huisapotheek. Dus nogmaals: het was een goed kamp en dat ik mij niet gelukkig gevoelde was niemand zijn schuld behalve de mijne. Ik had, als altijd, heimwee, en wilde naar huis, maar durfde dat aan niemand te vertellen. Heimwee, zo weten deskundigen nu, berust niet op een te hechte band met de ouders maar, integendeel, op een onvoltooide en problematische relatie met hen. Dat kon ik niet weten, en evenmin wist ik toen dat de heimweelijder zijn  gehele leven naar dat huis blijft zoeken dat er al lang niet meer is, niet wetend dat wat hij zoekt zijn 'laatste verblijf' is, waarvan Prediker 12:5 spreekt. ('En de rouwklagers staan op straat al te wachten.')

Maar er was nog iets anders: er was een jongen wiens gelaat en gestalte mij niet met rust lieten. Ik denk

Het is de schuld van de boze buitenwereld

Let op! Plus Update 12 juli 2008: Doekle en Lodewijk, hoe naïef zijn twee vakbondsvrienden?

Het is de schuld van de boze buitenwereld

“Dieper dan de virtuele 19 zetels van nu kan de PvdA moeilijk meer zakken.” Die foutieve voorspelling deed ik op 16 mei van dit jaar. Inmiddels is de partij in de peilingen van Maurice de Hond weggezakt naar 15 zetels, een kwart van de 60 zetels die de sociaal-democraten haalden bij peilingen in het voorjaar van 2006.

In dat jaar deed de PvdA het uitzonderlijk goed bij de gemeenteraadsverkiezingen. Voor de in 2006 gekozen raadsleden en benoemde wethouders dient zich nu een politieke ramp aan. Als de huidige trend zich voortzet, zullen de socialistische fracties bij de volgende lokale verkiezingen de helft tot tweederde van hun omvang verliezen.

De PvdA is in de peilingen inmiddels voorbijgestreefd door Rita Verdonk, de SP en de VVD, gaat gelijk op met D66 en wordt op de hielen gezeten door Wilders en GroenLinks. Opvallend is de comeback van D66, dat zijn derde echte Kamerzetel te danken heeft aan Turkse voorkeursstemmen als gevolg van een dubieuze opstelling in de kwestie van de Armeense genocide. Door zowel Geert Wilders aan te vallen als zich te distantiëren van het betuttelende en confessionele beleid van Balkenende-IV ontwikkelt Alexander Pechtold zich nu opeens tot een geduchte snoeper van socialistische stemmen.

Je zou denken dat de lokale partijleiders zich grote zorgen maken over de negatieve beeldvorming, waarvan de PvdA vooral last heeft sinds de vorming van het vierde kabinet-Balkenende. Vanuit de plaatselijke afdelingen is het echter muisstil. Gelaten zien de lokale leiders toe hoe hun partij steeds dieper in het moeras wegzakt.

Van de partijcoryfeeën moet de PvdA het ook al niet hebben.  De meeste kopstukken zwijgen in alle talen over de teloorgang van de Nederlandse sociaal-democratie. En als ze al hun mond open doen, zoals Arie van der Zwan en Rick van der Ploeg op 8 juni in het tv-programma Buitenhof, dan wordt de kritiek stilgezwegen en genegeerd. Luidruchtige kritiek op de gang van zaken is er slechts aan de randen van de partij: de Jonge Socialisten, een groep ‘liefdevolle’ vrijzinnige leden rond de bijna opgestapte Eddy Terstall, de opgestapte alevietische moslim Mehmet Kaplan en de drie inmiddels afgescheiden dissidenten in Amsterdam-Slotervaart.

De terugkeer van drie van corruptie verdachte raadsleden in Amsterdam-Zuidoost, de kritiek van de drie dissidenten uit Slotervaart op het islamvriendelijke beleid van Ahmed Marcouch en Job Cohen, de slechte uitstraling van de brekebenige ministers Jacqueline Cramer en Ella Vogelaar, de misgreep bij de keuze van een nieuwe fractievoorzitter, het zwakke verzet van de PvdA tegen de aantasting van de vrijheid van meningsuiting door christelijke geestdrijvers als Ernst Hirsch Ballin, het zijn allemaal voorbeelden van affaires waarin het partijkader zich muisstil houdt.

Wouter Bos vindt (terecht) dat Mariëtte Hamer ongeschikt was als fractievoorzitter. Hij had echter niet het gezag om haar benoeming te verhinderen. De poging daartoe kwam wel naar buiten. Gevolg: het aanzien van Bos is nog verder aangetast, terwijl ook Hamer beschadigd is door de onthullingen.

Wouter de Onzichtbare weet naar aanleiding van de slechte peilingen hooguit te melden dat de prestaties van de PvdA in het kabinet te weinig voor het voetlicht worden gebracht. Het is het oude verhaal: wij bedoelen het zo goed, wij weten wat goed is voor de mensen, wij doen het zo goed, maar helaas: de boze buitenwereld is tegen ons. Het vertrouwde recept van negeren, marginaliseren, ridiculiseren en demoniseren werkt nog wel bij de harde kern.

Wat te denken bijvoorbeeld van een opiniestuk in De Volkskrant van PvdA-lid Ton Kohlbeck? Volgens hem zitten niet alleen De Telegraaf en de website Geenstijl, maar zelfs zijn vertrouwde Volkskrant in het complot. De opinieredactie geeft namelijk te veel het woord aan PvdA-bashers als Max Pam, Aleid Truijens en Marcel van Dam. Het doet Kohlbeck pijn, dat oud-PvdA’er Van Dam - prominent lid van de Raad van Hoeders van de Multiculturele Samenleving (deze benaming is niet van Kohlbeck, maar van mij, CB) - voortdurend kritiek levert op het sociaal-economische beleid van zijn partij.

De grootste steen des aanstoots is echter Nausicaa Marbe. Wie de voormalige Roemeense nauwlettend volgt, weet dat zij met feiten en argumenten de PvdA-missers op terreinen als de multiculturele samenleving en de vrijheid van meningsuiting weet te ontleden. Vooral dat zint het PvdA-lid Kohlbeck niet. “Nausicaa Marbe maakt het bonter dan wie ook… En dat op een toon en met een argumentatie waar de gemiddelde redacteur van de ‘de krant van wakker Nederland’ twintig jaar geleden nog wat kon leren.” Een oproep om Marbe te ontslaan doet Kohlbeck nog net niet, maar hij stelt aan de redactie van de Volkskrant wel een prangende vraag: “Waar wil zij voor staan?

Het doet natuurlijk pijn dat de trotse emancipatiepartij in een glijvlucht is beland. Er is weinig hoop op een opleving zolang de leiding, de leden en het kader de oorzaak bij anderen en niet bij zichzelf zoeken. Hoe veel dieper dan 15 zetels moet de PvdA zakken voordat zij echt wakker wordt?

Carel Brendel

D.C. Lama (6)

Een beetje dom

Een beetje dom

L'état c'est moi, dat is de essentie van de monarchie.

Koningen, zeker moderne, mogen graag zeggen dat zij hun land 'dienen'; dat klinkt prachtig, maar zo heel nederig is het nu ook weer niet bedoeld, en dat weten ze zelf heel goed. Natuurlijk vindt Beatrix het een affront dat haar uitgaven in detail zouden moeten worden gecontroleerd. Privé en openbaar zijn hier toch niet te scheiden? De koningin IS het land. Het koninklijk huis bestaat om een nationaal symbool te zijn, zijn leden zijn geboren om in paleizen te wonen, en als Beatrix een beschuitje met aardbeien eet hoort dat bij haar bestaan, bij het paleis, bij het land. (Daarom kunnen moeders thuis tegen hun smakkende, morsende kinderen zeggen: zou je dat ook doen als je bij de koningin aan tafel zat?)

Zo gezien is het heel onredelijk - en de koningin vindt het ongetwijfeld brutaal - om grenzen te willen trekken tussen wat wel en wat niet 'functioneel' is, of te zeggen dat sommige vliegreizen extravagant zijn. Je kunt toch niet de Vorst wantrouwen? Extravagant is, dat Amaliaatje naar een 'gewone' kleuterschool gaat in plaats van een gouvernante te hebben - een sentimenteel gebaar jegens het volk, dat veel meer kost dan die gouvernante zou doen. De hele monarchie is per definitie extravagant; het is een onzinnig instituut. Het is grappig om te zien hoe politici nu weer heel even spelen dat je zoiets democratisch kunt controleren. Of misschien denken ze het echt, maar dan zijn ze toch een beetje dom.

Ileen Montijn

Wat voor ruimte?

Wat voor ruimte?

Er is iets merkwaardigs met dat woord, iets wat mij vanaf de eerste keer dat ik het hoorde op mijn hoede deed zijn: vrijdenkersruimte. Aan de ene kant klinkt het geweldig, een speciale ruimte voor vrij denkende mensen! Maar niet zo lang geleden was vrij denken (en je uiten) heel gewoon en kon je dat overal in onze democratie doen, had je helemaal geen speciale ruimte voor nodig. De wet voldeed prima. Nu creëren we er dus een speciale ruimte voor en kloppen onszelf op de borst en zeggen “Dat kan toch maar in Nederland!”

Weer een gedoogzone erbij?

Het werk van de onder pseudoniem tekenende Gregorius Nekschot en dat van de ritueel afgeslachte Theo van Gogh alsmede een figuratief naaktschilderij dat op verzoek van enkele moslimmannen uit een publieke ruimte van het Gemeentehuis Huizen (N-H) werd verwijderd; en zelfs werk van Jaffe Vink - die vanwege een publicatie in Opinio werd vervolgd - hoort nu in een vrijdenkersruimte thuis. Allemaal bij elkaar. In één ruimte! De vrijdenkersruimte.

Maar liever niet meer daarbuiten.

Daarbuiten – buiten – vindt een andere ontwikkeling plaats. De afgelopen jaren zijn er meer speciale ruimtes gekomen en ook hier sta ik niet om te juichen. Wat te denken van een speciale gebedsruimte? Op universiteiten, in ziekenhuizen en op talloze werkplekken zijn sluipenderwijs speciale gebedsruimtes ingesteld. Om te bidden. Vroeger deed je dat op je knietjes voor je bed, voornamelijk thuis of in de kerk maar nu moet het de hele dag door kunnen op de werkplek van u en mij. Daar heeft de gelovige recht op. Het geloof wil altijd meer. Dat weten we.

Er verrijzen speciale religieuze ruimtes en voorzieningen en in die ene speciale vrijdenkersruimte mag er nog een beetje onder gecontroleerde toegang vrij gedacht en geuit worden. Meestal gaat het dan om kritiek op de politieke ideologie/religie de islam.

Welke speciale ruimtes zullen er nog volgen? De speciale rokersruimte kennen we al. Interviewruimtes die gegarandeerd alcoholvrij zijn? Collegezalen waar de vrouwen achterin plaatsnemen? Gescheiden ruimtes voor mannen en vrouwen? En dat gaat dan verder dan de aparte kleedhokjes en wc's voor vrouwen en mannen, jongens en meisjes.

Eens raden wie die laatste ruimtes zal openen?

Wat een enge hokjesgeest! Zo min als ik iets met een speciale gebedsruimte heb, heb ik iets met een speciale vrijdenkersruimte. Wat koop ik daarvoor? Vrijdenken past niet in een hokje.* Ik geloof in onze democratie waar vrijdenken door de wet beschermd is en waar gelukkig alleen misdaad wordt bestraft door iemand in een hok op te sluiten.

Annelies van der Veer

* Het kan toch niet zo zijn dat ik - binnen de grenzen van de wet - op mijn eigen weblog niet meer kan schrijven wat ik wil?

Rode doek

Rode doek

Vorige week stuitte ik al zappend op het comedyprogramma Salam Cafe, dat kijkers volgens de makers een fascinerend beeld geeft van de komische aspecten (the funny side) van het leven van hedendaagse Australische moslims. Op zich een prima initiatief, ik heb de show inmiddels twee keer gezien en er zitten zeker leuke en verfrissende elementen in. Een van de presentatoren van Salam Cafe is Waleed Aly, een jonge advocaat die zich met name in zijn positie als voorzitter van The Islamic Council of Victoria promiment in het Islam- c.q. integratiedebat heeft gemengd. Ik ben het meestal oneens met Waleed Aly, maar dat neemt niet weg dat ik hem niet onsympathiek vind en dat ik zijn bijdragen aan de discussie waardeer; niets beters tenslotte dan een goede open dialoog. Daarbij heeft Waly zich ook in duidelijke bewoordingen gedistantieerd van Sjeik El-Hilali (om het geheugen even op te frissen: de Sjeik van de 'onbedekte vlees' controverse afgelopen jaar).

Minder te spreken ben ik over medepresentatrice Susan Carland, echtgenote van Waleed Aly, bekeerde moslima en in 2004 gekozen tot 'Australian of the year' door de National Australia Council. Niet alleen vind ik het jammer dat een programma als dit, bedoeld om heersende clichés rond moslims te doorbreken, er blijkbaar niet in kon slagen tenminste één vrouwelijke presentatrice te werven die er als moderne moslimvrouw voor kiest zonder de hoofddoek door het leven te gaan, storender nog vond ik de opmerking van Carland dat ze 'helemaal genoeg heeft van alle dicsussies rond de hoofddoek'.

Nu is dat feit op zich al opvallend: Als je de YouTube video bekijkt waarin Carland vertelt over haar religieuze zoektocht en haar bekering tot de Islam, dan blijkt dat de hoofddoek heel wat meer is dan gewoon een persoonlijke keuze, want Carland zegt dat ze het heel interessant vindt dat God vrouwen heeft gekozen 'to be the flagbearer of Islam'. Met name in dat woord 'flagbearer' zie ik een politiek statement. Daarnaast werkt een dergelijke opmerking op mij als een rode lap. De impliciete boodschap is dat we vooral onze mond moeten houden; niet alleen is het storend op zich, het gebeurt ook in een context waarin a] de hoofddoek wordt gepresenteerd als een vrije keuze, zonder daarbij ook maar met één woord te reppen over de miljoenen vrouwen wereldwijd die tot het dragen van dit kledingstuk worden gedwongen en b] het feit dat de hoofddoek wel degelijk een politiek statement kan impliceren - zie Carland zelf in haar video.

Ik heb onlangs een bijdrage geleverd aan deze discussie middels een artikel op het Australische opinieweblog On Line Opinion. De schrijvers zowel als de reageerders van OLO zijn een goede representatie van de Australische bevolking, wat ook bleek uit de meer dan 100 reacties onder mijn stuk die uiteenliepen van variaties op de bekende multiculti drogredenen tot steun voor mijn standpunt, waarbij ik de verhouding aardig fifty/fifty schat. Daaruit blijkt in ieder geval dat onder het Australische publiek de dicussie over de hoofddoek nog steeds leeft, al uitten verschillende negatieve reageerders hun ongenoegen over de voortgaande discussie op gelijke wijze als Carland.

Wat me daarnaast stoorde, was dat met geen woord werd gerept over de sexuele connotatie van de hoofddoek, evenmin als werd gerept over de ware achtergrond van de weigering de hand te schudden van iemand van de andere sexe. Dit werd verwoord als 'respect' voor het andere geslacht, daarnaast werd in een filmpje gesuggereerd dat hygiënische motieven ten grondslag lagen aan deze gewoonte. Nu vind ik dat laatste best en valt ook wel iets voor te zeggen, er zijn tenslotte andere culturen waarin het handen schudden en zeker het kussen van het andere geslacht niet gangbaar zijn, ik denk bijvoorbeeld aan de Japanse cultuur. Het zou iets anders zijn als werd uitgelegd dat de gewoonte inderdaad een sexuele connotatie als basis had en dat men er inmiddels nu eenmaal middels de opvoeding aan gewend was, waarbij dan alsnog het hygiënische aspect naar voren gebracht zou kunnen worden. Maar dat gebeurde niet.

Even storend was dat - eveneens via een 'komisch' filmpje - werd aangedrongen op speciale wasruimtes voor moslims op het werk, zodat men in de openbare wasruimten niet zo'n troep zou maken. Ik heb met genoeg moslims samengewerkt, Westers, geen hoofddoek te zien en geen enkel probleem makend betreffende het verplichte bidden. Ik geloof niet dat er een tussen was die zich hield aan het vijf maal daags bidden, maar als dat wel zo was heb ik er in ieder geval nooit iets van gemerkt. Maar in Salam Café moet men juist alle clichés weer naar boven halen die men zegt te willen bestrijden, waarbij natuurlijk prominente Australiërs worden ingezet om een leuke kwinkslag over de hoofddoek te maken.

Het enige positieve element in alle als 'komisch' gepresenteerde 'voorlichtings'filmpjes vond ik de mededeling dat de Ramadan absoluut niet betekende dat je niets zou mogen eten in bijzijn van moslims tijdens de vastenmaand - dit verschilt nogal van wat naar ik heb vernomen Nederlandse kinderen wordt ingeprent in het Jeugdjournaal.

Het is jammer, ik heb echt het idee dat de makers van Salam Café een schot voor open doel hebben gemist. Zoals gezegd: de show bevat in aanzet genoeg leuke ideeën die een betere uitwerking verdienen, maar zolang men nog teveel blijft vastzitten aan de clichés zal het mij niet weten te overtuigen.

Kees Bakhuyzen

Website Salam Cafe

HP | De Tijd bedankt!

Let op! Update 4 juli 2008. Onderstaande tekst 'Privacy' verscheen deze week in HP / De Tijd:

PRIVACY

Een belangrijke nieuwe bezigheid van de Amsterdamse politie is het ontbieden van webloggers op het bureau. Vorige week moest GeenStijl zich melden. Veel minder media-aandacht kreeg een week eerder de oproep aan Annelies van der Veer, van het kleine Hoeiboei.web-log.nl.

Een employé van het Amsterdamse stadsdeel De Baarsjes had op privétitel een klacht tegen Van der Veer ingediend. De man werkt voor het Meldpunt Moslimdiscriminatie van De Baarsjes. "Overigens kunnen christenen, hindoes en atheïsten er ook gewoon terecht," benadrukt een collega.

In 2006 verzocht de klager de Websitebeheerder van Gregorius Nekschot (de cartoonist die afgelopen mei van zijn bed werd gelicht), enkele 'kwetsende' tekeningen van de Nekschot-site te verwijderen. Van der Veer achtte het opportuun om de naam van de man op Hoeiboei te zetten.

De gevolgend waren groot, zegt Ruud Sjoerdsma, voorlichter van De Baarsjes. "Onbekenden belden hem 's nachts uit bed en scholden hem verrot." Sjoerdsma doet een dringend verzoek de naam van de klager deze keer onvermeld te laten. Hoewel de man een exotische naam heeft, stelt Sjoerdsma voor om hem 'Peter' te noemen.

Van der Veer - ze schreef vroeger een blauwe maandag voor de website van Theo van Gogh - stelt dat ze niet de enige was die 'Peters' naam onthulde. "GeenStijl deed dat ook. Bovendien, ik heb 'Peters' adresgegevens niet bekend gemaakt. Dat bepaalde reageerders dat wel hebben gedaan, tja."

Is ze al naar het bureau geweest? Nee. "En ze zullen me vast niet à la Nekschot op komen halen." /RG

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Reactie/Ingezonden brief aan HP/De Tijd voor het komende nummer (week 28)

HP | De Tijd bedankt!

Voor het noemen van HoeiBoei en het tonen van een mooi snap-shot in jullie keurige uitgave van deze week (4 juli 2008). Heel jammer dat jullie wel een van onze favoriete schrijvers met naam en toenaam noemen maar wat een gemiste kans dat jullie het verhaal niet compleet durven te maken. Het is immers niet bewezen dat het vermelden van de ons bekende naam E.V., vertegenwoordiger van het Moslim Discriminatie Meldpunt de Baarsjes, strafbaar was. Ook een tegenvaller is dat jullie de getoonde bereidwilligheid van HoeiBoei om de naam van E.V. binnen 24 uur aan te passen niet hebben willen vermelden.

Wat kwalijk is, is dat HP | De Tijd suggereert dat HoeiBoei aanzet tot kwaadwillendheid, namelijk het uitschelden van E.V. Daar distantiëren wij ons volledig van.

Webmasters HoeiBoei

Lees voor het juiste begrip ook: Arco Verburg: verbieden en ontbieden in De Baarsjes

en Big Brother beveelt: doe het licht uit!

Job Cohen, promotor van het cynisme

Job Cohen, promotor van het cynisme

“Elkaar scherp houden.”  Onder die kop blikten Nick Bolte en Muriël Dalgliesh, de leiders van de PvdA in Amsterdam Zuidoost, begin dit jaar terug op het corruptieschandaal in dit stadsdeel. Met ‘scherp’ doelden de twee sociaal-democraten niet op het doorgeladen pistool dat kort daarna zou worden gevonden in een illegaal café, dat werd gedreven door het PvdA-raadslid Ernest Owusu Sekyere;  een illegale activiteit waarvan de lokale partij op de hoogte was, maar die werd gedoogd omdat Owusu-Sekyere een stemmentrekker is onder Ghanezen in de Bijlmer.

Nee, Bolte en Dalgliesh verkondigden dat de PvdA in Amsterdam Zuidoost voortaan ‘voorop gaat in de omgang van integriteit’. Waaruit dat voorop lopen bestaat werd weldra duidelijk. De illegale caféhouder Owusu-Sekyere is nog steeds raadslid namens de Partij van de Arbeid, en de drie van fraude en belangenverstrengeling verdachte partijgenoten - André Bhola, Egbert Doest en Mhala Eckhardt - zijn teruggekeerd in de PvdA-fractie.

Dat laatste gebeurde na een omslachtige reddingsoperatie. Een kritisch rapport van de gemeentelijke rekenkamer werd onder de tafel geveegd, in een tweede rapport van een ander bureau werden de conclusies van dit rapport afgezwakt, waarna een partijcommissie onder leiding van oud-Kamervoorzitter Dick Dolman de drie weer in genade aannam. Ze waren, zoals Elsevier het formuleerde,  ‘niet helemaal corrupt’, kennelijk een hele prestatie bij de PvdA in Amsterdam Zuidoost.

Directeur Victor Eiff van de Rekenkamer Stadsdelen Amsterdam gaf openlijk blijk van zijn ontstemming. Het toedekken van de affaire kreeg daarentegen de instemming van burgemeester Job Cohen. Het oordeel van de rekenkamer is niet heilig, vindt Cohen. Daarmee kreeg de comeback van de drie cliëntelisten de zegen van de machtigste politicus van Amsterdam. Cohen ontpopte zich zo als de grote promotor van het cynisme. De burgemeester houdt graag de boel bij elkaar, maar nog liever steunt hij dubieuze politici als ze belangrijk zijn voor de verwezenlijking van zijn politieke ambities in Amsterdam of de rest van het land.

Met het oordeel van Cohen als ruggesteun zijn de drie deelraadsleden nu een tegenoffensief begonnen met rekenmeester Eiff als doelwit. Bhola, Doest en Eckhard slepen Eiff voor de rechter omdat hij hun reputatie zou hebben geschaad. Daarnaast hebben ze een klacht tegen Eiff ingediend bij de Gemeentelijke Ombudsman in Amsterdam. Tenslotte hebben ze tegen twee accountants van Eiff een tuchtrechtelijke procedure opgestart.

De grootste ‘misdaad’ van Eiff is dat hij zijn ontstemming over de aanpak van de corruptieaffaire niet onder stoelen of banken steekt. De chef van de hoofdstedelijke rekenkamer lichtte zijn rapport op 11 juni toe in een uitzending van Nova over de politieke cultuur in Amsterdam Zuidoost. Omdat Eiff niet wil zwijgen, moet hij nu monddood worden gemaakt.

Dat is de grote overeenkomst met de partijruzie in het stadsdeel Slotervaart. Daar waren het de PvdA-raadsleden Jan Engel, Clyde Moerlie en Pieter Beste, die het openlijk oneens zijn met het beleid van stadsdeelvoorziter Ahmed Marcouch, het ‘gouden PvdA-talent’. De drie kunnen zich bij hun kritiek op Marcouch beroepen op het partijprogramma, dat de scheiding van kerk en staat in stand wil houden. Desondanks was de kritiek van de drie dissidenten onverdraaglijk voor de PvdA in Slotervaart. Ook zij zijn monddood gemaakt, met als gevolg dat de drie zich hebben afgescheiden van de partij.

De drie Slotervaarters hebben zich jaren ingezet voor de partij. Ze hebben nooit de verdenking van fraude op zich geladen. Desondanks stuit hun afscheiding op een ijzige stilte binnen de lokale en landelijke partijtop. Niemand in de partij neemt het voor de drie die verontrust zijn over de onstuitbare neergang van de PvdA. Ook Job Cohen zwijgt in alle talen. Het oordeel van rekenmeester Eiff mag dan niet heilig zijn voor de burgemeester, maar de mening van de voormalige moskeebestuurder Ahmed Marcouch is kennelijk wel heilig. Waarschijnlijker is dat de moslimkiezers in Amsterdam belangrijk zijn voor de handhaving van Cohens politieke machtsbasis. Het komt de burgemeester daarom niet goed uit om Marcouch tot de orde te roepen. En dus tolereert de atheïst Cohen de verdere aantasting van de scheiding van kerk en staat.

Zo verspreidt, mede door toedoen van Cohen, het cynisme zich verder in de PvdA. Vrijzinnige principes worden verkwanseld, gesjoemel wordt gedoogd, kritiek wordt niet geduld. Zeker de Amsterdamse tak van de partij doet sterk denken aan de Communistische Partij van de Sovjet-Unie in de nadagen van Brezjnev.

Carel Brendel

Carel Brendel is auteur van Het verraad van links (Uitg. Aspekt)

Homepage

De 50 beste gedichten (33) Robert Gray - The Visit (1978)

De 50 beste gedichten (33) Robert Gray - The Visit (1978)

Blown onto the coast road, I go to see my mother,
Unexpectedly.

I walk down the same dirt country street
with duffle bag,

and find her in the garden; her prolapsed* belly.
She is grey - so grey.

Her hands, lined with the garden dirt,
fly to her face, and hair.

Straight away, she must think of something to eat.
On back steps, wintry sunlight gossip.

I play some old records. Where I left has grown over.
My brother comes for lunch

and on the quiet he tells me she is not so good.
She does become tired suddenly,

"because of the shock", and has to rest.
I wake her last thing,

late in the afternoon. I must be in Brisbane tomorrow;
must catch the bus. Her soft loose skin.

But I'll write. She says that she won't worry
now she's seen me. Reaching up.

I go out, to grab a book I remember I have left here,
find her sleeping again.

[* uitgezakte buik]

Ik heb in deze serie pas een keer eerder aandacht besteed aan de Australische poëzie; dat was in nummer 5 uit de serie: The widower in the country van Australie's meest vooraanstaande moderne dichter Les Murray. De in 1945 geboren Robert Gray is een uit een groep van - naar schatting - zo'n twintig dichters die gezichtsbepalend zijn voor de Australische poëzie van de tweede helft van de 20e eeuw en die in bekendheid direct na Les Murray komen. Hoewel het altijd gevaarlijk is al te generaliserend te spreken over zo'n grote groep, zijn er toch een aantal basisaspecten aan te wijzen die bijna al deze poëzie kenmerkt: helderheid, directheid, veel aandacht voor de (verbondenheid met de) natuur, het ontbreken van pretenties en van het grote gebaar en een hoog 'parlando' gehalte. Het 'groots en meeslepend leven' lijkt de Australische dichters vreemd.

Ook al ben ik een enthousiaste poëzielezer, toch zijn er veel dichters - niet zelden van grote naam en faam - die mij weinig tot niets zeggen. Maar met de Australische poëzie lijk ik altijd goed te zitten en de uren die ik al struinend heb afgelegd in de verschillende (vaak tweedehands) boekwinkels van Sydney hebben al de nodige schatten opgeleverd. Robert Gray ontdekte ik ergens vorig jaar, of misschien was het ook wel iets langer geleden. In ieder geval was ik direct verkocht na het lezen van de prachtige sfeertekening in Late Ferry, waarmee Gray's tweede bundel Grass Script uit 1978 opent en waaruit ook The Visit afkomstig is. Een kleine proeve uit het midden van dit gedicht:

The ferry wades now into the broad
open harbour, to be lost soon
amongst a silver blizzard of light
swarming below the Bridge

Het beroemdste gedicht van Gray is het lange Flames and Dangling Wire, waarin hij een - bepaald onpoëtische - vuilstortplaats bezoekt. Maar dat is juist kenmerkend voor de gedichten van Gray: hij weet van alles poëzie te maken en - wat nog essentiëler is - hij neemt je mee als kijker en hij leert je door dit intensieve kijken het leven als geheel op een intensievere manier te ervaren. Gray wordt daarom wel eens vergeleken met de imagisten, waar ik in aflevering 19 - over de antieke Chinese poëzie - aandacht aan heb besteed.

Zelf zei hij ooit over zijn werk: "Mijn poëzie gaat in feite over wat er zo subliem is aan het direct aanwezig zijn in het alledaagse leven. Ik heb altijd het gevoel gehad dat het diepste mysterie, en welke antwoorden er ook mogen zijn, nergens anders te vinden is dan hier, direct aan het oppervlak van het leven. Mijn poëzie gaat over dit gevoel, en op hetzelfde moment over "de grote interessen van de mens: lucht en licht, het genot een lichaam te hebben, de zinnelijkheid van het kijken." Voordat ik afsluit met enkele woorden over The Visit ter illustratie nog een mooi voorbeeld, het gedicht "The Single Principle of Forms":  

All day a storm has fermented. Now the clouds are huge above the mountains.
It stands with one hind-leg poised lightly by the other, like the way a male ballet dancer stands.  
Its muzzle soggy as the stump of a freshly-cut banana palm.
And that coarse long tail makes you think of an Indian, waiting with a tomahawk amongst the forest.
The horse trembles its flank in the heat, and now lightning shudders -  
A silverish lightning, over those great haunches of cloud.

Er zijn sterke gedichten te over in het werk van Gray, maar toch kom ik steeds terug bij The Visit. De kracht van dit gedicht schuilt voor mij in de emoties die het weet op te roepen met de bescheiden middelen waarvan ik in de eerste alinea gewag maakte: de herhaling van het woord 'grey' maakt duidelijk dat de dichter merkt dat zijn moeder echt oud wordt, hetgeen even verderop wordt benadrukt als zijn broer meldt dat 'She does become tired suddenly'; de handen van zijn moeder die eerst naar haar gezicht en dan naar haar haar gaan ten teken dat de emotie groter is dan doorgaans het geval is. Ze heeft haar zoon lang niet gezien, de ontroering is groot: bij haar - en daardoor ook bij hem, maar het blijft allemaal heel miniem aangegeven. Zoals eerder gezegd: je zult in de Australische poëzie zelden of nooit het grote gebaar aantreffen. Verder zijn er de mooie beelden, de 'wintry sunlight gossip' die voor mij op verhalen van zowel de moeder als eventueel de buren kunnen duiden. Ook is het prettig dat niet alles wordt uitgelegd: wat ten grondslag ligt aan 'the shock' wordt hier overgelaten aan de verbeelding van de lezer. Misschien is het de dood van haar echtgenoot, de zuiplap die in veel andere poëzie van Gray opduikt, maar zeker weten doen we dat niet. Een zin als 'She says that she won't worry / now she's seen me' is prachtig in al zijn directe eenvoud. De ontroering blijft mooi tot het einde, als hij zijn moeder slapende vindt; ik kan hier niets anders in zien dan een aankondiging van de naderende dood, als het gehele gedicht ontroering die wordt opgeroepen door weinig woorden. Het maakt Gray voor mij tot een van de beste moderne Australische dichters.

Kees Bakhuyzen   

Business Etiquette

 

Uitgelicht: Intermediair 26,  26.6.2008 Boekbespreking: Business etiquette van Roel Wolbrink

(...)
Het laatste deel bevat nuttige aanwijzingen over zakendoen in andere culturen, hoewel de clichés hier niet ontbreken. Dat Chinezen niet gauw nee zeggen, is bekend. Minder bekend is dat het in Arabische landen not done is om naar de echtgenote of de dochter te informeren.

Roel Wolbrink, Business Etiquette, Academic Service 24 euro 95.

Heeft u ook voorbeelden van Jip-en-Janneke-verslaggeving/berichten/uitspraken/foto's gehoord/gezien op radio of televisie? Stuur deze, met bronvermelding, dan naar hoeiboei.web-log.nl. Gebruik het mailformulier (linksboven)

Zwaktebod van Cohen

Zwaktebod van Cohen

Zaterdag 28 juni jl. staat in het dagblad Trouw een interview met burgemeester Cohen, waarin hij een aantal opmerkingen maakt over het debacle rond de Westermoskee. Hij bekritiseert de werkwijze van het stadsdeel dat zich volgens hem niet had moeten bemoeien met de religieuze koers van de nog te bouwen moskee. Hij verwijt het stadsdeel ook dat het subsidie heeft verleend om de bouw überhaupt mogelijk te maken. Het eerste verwijt klinkt uit zijn mond raar maar is daarom niet minder terecht. Het tweede is absoluut onzin.

Het is een raar verhaal dat Cohen afsteekt. Hij is als het gaat om de Westermoskee geen buitenstaander, wat hij er nu van probeert te maken, maar een van de hoofdrolspelers. Vanaf het begin is hij zelf direct betrokken geweest bij de gesprekken over de te volgen liberale koers. Hij doet nu alsof hij daar zelf met verbazing naar heeft staan kijken, maar heeft toch echt ook zelf aan de teugels getrokken. Samen met Haci Karacaer, de toenmalige liberale voorman van Milli Gorus, en oud stadsdeelvoorzitter Henk van Waveren. De drie musketiers van de Westermoskee. Cohen weet van de hoed en de rand. Het hele dossier heeft voor hem nul geheimen.

Cohen wast nu zijn handen in onschuld. Hij heeft het over ‘een verkeerde tactiek van het stadsdeel’ en dat is hypocriet. De subsidie van 2 miljoen werd niet betaald door het stadsdeel maar door de gemeente Amsterdam, onder de verantwoordelijkheid van diezelfde burgemeester Cohen. Via een erfpachtconstructie waarbij boven de marktwaarde twee miljoen extra werd betaald, later terug te betalen via een hogere erfpacht. Een afspraak in het geniep gemaakt buiten de gemeenteraad om. Die wist van niets en is pas geïnformeerd toen er stront aan de knikker was.

De burgemeester lijkt nu alle verantwoordelijkheid voor wat er mis is gegaan af te willen schuiven op de huidige stadsdeelvoorzitter Arco Verburg. Dat is weinig chique. Verburg valt als het gaat om het dossier Westermoskee weinig te verwijten. Het is een erfenis van zijn voorganger. Voor Cohen geldt dat niet. Die zou ruiterlijk toe moeten geven dat hij in dit dossier zelf grote fouten heeft gemaakt en dat niet op anderen af moeten schuiven.

Gertjan Neerhof
Raadslid VVD De Baarsjes

Lees hierbij ook Mensen, dit is geen beleid! door Carel Brendel

piraten op zee

(ingezonden) Uitgelicht: CDA'er (integratiewoordvoerster) Madeleine van Toorenburg in De Pers, 1.7.2008. 

Uit interview met CDA'er Van Toorenburg: 'Dan lees je dat moslims moeten strijden tegen ongelovigen. Maar dan legt hij (Kader Abdollah [- De boodschapper en de Koran]) dus uit dat dat indertijd geen ongelovigen waren maar piraten op zee'.

Lees hier het interview 'CDA wil meer moslimleden' met Madeleine van Toorenburg.

Heeft u ook voorbeelden van Jip-en-Janneke-verslaggeving/berichten/uitspraken/foto's gehoord/gezien op radio of televisie? Stuur deze, met bronvermelding, dan naar hoeiboei.web-log.nl. Gebruik het mailformulier (linksboven)

Too good to be forgotten (7)

Too good to be forgotten (7)

[Waarin aandacht voor platen die ten onrechte buiten de lijstjes van ‘de 100 beste’ vallen]

Screaming Trees - Dust (1996)

Grunge was een van de gezichtsbepalende stromingen binnen de popmuziek van de vroege en midden jaren '90. Het ging hier natuurlijk vooral een tag die op een aantal bands geplakt moest worden, want muzikaal gezien was het gewoon guitar based rock die we al zo vaak hadden gehoord. Boegbeeld was natuurlijk Nirvana en Nevermind uit '91 geldt nog altijd als hét grunge-album. De aandacht voor Kurt Cobain - die, het mag algemeen bekend zijn, zelfmoord pleegde in april '94 - en Nirvana blijft groot. Zo las ik pas nog een interview met Neil Young waarin het belang en de plaats van Cobain voor de zoveelste keer werden benadrukt. Nevermind is dan ook altijd in de hoogste regionen terug te vinden van de lijstjes van 'beste 100'; in Nederland (Oor, Nieuwe Revu) vinden we de plaat altijd terug in de top 5 en in de door het publiek samengestelde lijst van '100 beste' van de Australische ABC stond Nevermind op 7. Ik wil het belang van deze mijlplaat dan ook absoluut niet aanvechten, al vind ik een top 5 notering een beetje teveel van het goede. Ik hoop dat de lezer mij mijn cynisme vergeeft, maar ik denk dat Cobains zelfmoord hier zeker een rol speelt.

Natuurlijk was Nirvana niet alleen verantwoordelijk voor de grunge. Vanuit Seattle veroverde een schare aan bands de wereld; Pearl Jam, Soundgarden, Alice in Chains en, beduidend minder succesvol dan de 'grote vier', maar daarom absoluut niet minder: Screaming Trees. Van deze vijf bands is alleen de laatste nog regelmatig terug te vinden in mijn cd-speler. Screaming Trees maakte een aantal prima platen, maar ze bewaarden het mooiste voor hun zwanenzang Dust uit '96. De grunge was na de zelfmoord van Cobain al een beetje op zijn retour, Soundgarden liep op z'n laatste benen en ook Alice in Chains stond op non-actief. De Screaming Trees zingen er bij monde van zanger Mark Lanegan mooi over op Dying Days. 

Het mooie van de Screaming Trees is dat ze wat verder keken dan het strikte grunge/rock-patroon. De inzet van ongebruikelijke instrumenten als de mellotron zorgt - naast de opbouw en muzikale invulling van de nummers op zich - voor invloeden van folk (afsluiter Gospel Plow) en vooral psychedelica. Elke keer als ik Dust beluister valt me op hoe vaak de psychedelische invloeden om de hoek komen kijken. Een rustig nummer als Traveler is zelfs pure sixties, maar het mooie is dat het ondanks dat al toch niet als retro klinkt (met dank aan de productie van George Drakoulias). Dust kent geen enkel zwak nummer, maar the icing on the cake komt toch van Sworn and Broken, waar de band naast de psychedelica zelfs richting pop gaat.

Het is me een raadsel waarom de Screaming Trees geen hit wisten te scoren met dit nummer, net zoals het me een raadsel is waarom Dust in de verste verte niet kon tippen aan het succes van de andere grunge bands. Bijval van de critici was er genoeg, maar commercieel succes bleef uit. Na het uiteenvallen van de band bleven de leden actief; met name zanger Mark Lanegan kon rekenen op bijval van de critici met zijn soloprojecten en als lid van de Queens of the Stone Age. Allemaal heel leuk en aardig, maar het valt voor mij in het niet bij Dust, een plaat die na 12 jaar nog even fantastisch klinkt en waar ik daarom nog altijd niet op uitgeluisterd ben. 

Kees Bakhuyzen

Sworn and Broken op YouTube:

“Lekker hè!”

“Lekker hè!”

Een half jaar geleden begon het. Zonder dat ik erom gevraagd had en zonder dat het werd aangekondigd, kreeg ik bij de kapper waar ik al jaren kom een hoofdmassage tijdens de verplichte haarwasbeurt. Even dacht ik nog dat het aan de nieuwe, nog jongere kapper lag maar ook de keer daarna duurde de wasbeurt van zijn collega drie keer zo lang als strikt noodzakelijk.

De jongens waren duidelijk op cursus geweest en omdat het geen types zijn om het uit boeken te leren, vermoed ik dat ze flink op elkaar geoefend hebben want het effect van de massage is bij beiden nagenoeg hetzelfde.

Of je wilt of niet. 

(Hoe te zeggen 'vandaag even niet'?

'Ik heb hoofdpijn.'?)

Maar vandaag gaat het hem sowieso niet lukken, denk ik als ik de kapperszaak binnenloop. Mijn rechteroor gloeit na van het vrijwel onafgebroken mobiel bellen van de laatste pakweg anderhalf uur; daar blijft je hoofd niet koel bij. Het hoofd tolt van al die gesprekken en het is dat ik de afspraak al eerder gemaakt heb want door ongeplande beslommeringen komt die nogal ongelegen.

Ik neem plaats in de speciale stoel bij de wastafel en ik leg mijn hoofd gewillig in mijn nek. Omdat ik vrij lang ben, blijft dat in die setting altijd een beetje een ongemakkelijke houding. Mijn ogen houd ik open en ik denk aan wat me na de knipbeurt allemaal nog te doen staat. Ik ben met mijn gedachten overal maar niet bij de kapper en ik merk nauwelijks dat mijn haar wordt ingezeept, gewassen en weer uitgespoeld.

Zie je nou wel. Niks aan de hand.

Maar dan begint hij voor de tweede keer mijn haar in te zepen en verandert het ritme van zijn bewegingen. Hij maakt langzame, masserende bewegingen bij mijn slapen en op plekken waar helemaal niet zo veel haar zit en daar blijft hij voor mijn gevoel minutenlang met zijn vaardige vingers drukken en dralen.

Precies op de goede plek.

Daar lig ik dan. Ik bevind me inmiddels volledig in het hier en nu. Ik heb niets anders meer aan mijn hoofd dan die handen.

De jonge kapper begint aan de derde ronde. Nu krijgt mijn haar een conditionerbeurt. Weer neemt hij alle tijd. Zijn vingers raken plekken aan die hij bij de vorige rondes blijkbaar heeft overgeslagen.

Ik houd me vreselijk stil. Ik moet nu niet meer of minder met mijn ogen gaan knipperen, weet ik. Anders betekent dat iets.

Het is al de vierde keer dat ik dit meemaak en nog steeds went het niet. Net als ik denk dat het te gênant wordt, net op tijd dus, houdt hij ermee op. Hij knoopt de handdoek strak om mijn hoofd en stuurt me naar de knipstoel, naar zijn collega.

Ik bedank hem maar het is beter dat ik hem nog even niet aankijk.

Terwijl ik op de knipbeurt wacht, neemt de volgende klant alweer plaats voor een wasbeurt. Het is een vrouw van achter in de vijftig, zie ik via de spiegel. Hele verhalen vertelt ze aan de jonge kapper die met haar aan de slag gaat. De vrouw is van bescheiden lengte, zij heeft haar ogen wél direct gesloten en misschien had ik dat ook beter kunnen doen. Ze ligt er ontspannen bij zie ik aan haar benen die ietsjes uiteen vallen.

Het duurt niet lang voordat de vrouw tot zwijgen is gebracht. Zou het de eerste keer zijn dat ze hier komt?

Ik kan het niet laten en roep haar toe:

Lekker hè!

Annelies van der Veer

Dagdroom

Dagdroom

Onder het spreken nam de directeur zijn bril af en streek vermoeid over zijn ogen, die flets blauw waren en waterig.

'Het is niet nodig er nog eens aan te herinneren,' zei hij met zijn schorre oudeherenstem, 'dat ik u hier in dienst genomen heb, uitsluitend en alleen op aandringen van mijn goede vriend, dominee Daals, die u, na alles wat er is voorgevallen, een nieuwe kans heeft willen verschaffen. Goed, ik heb mijn christenplicht verstaan. Maar dan mag ik toch van u minstens eisen dat u enige ijver, enige toewijding toont. En uw onmiddelijke chef, meneer Broekemeyer, is - en nu druk ik mij zacht uit - bepaald niet altijd tevreden over uw prestaties.'

'Ja, ik voel me de laatste tijd niet zo wel,' antwoordde de man nerveus.

De directeur stond op.

'Als u ziek bent, moet u de dokter raadplegen,' sprak hij koel. 'Maar eh - ik vraag me wel eens af of uw manier van leven verstandig is. Begrijp me goed, het gaat mij niet aan wat u met uw vrije tijd doet. Maar u moet wél zorgen dat u capabel bent uw werk naar behoren te verrichten.'

De secretaresse kwam binnen met het brievenboek.

'Er is een grens aan ons geduld,' zei de directeur mat en beduidde met een achteloos gebaar dat het onderhoud ten einde was.

Even later liep de man op straat. Het was kwart over vijf en de stad hulde zich in een mistig duister.

Hij schopt me eruit, dacht hij somber, hij heeft al lang genoeg van zijn christenplicht. Trouwens, ik zit hele ochtenden te suffen, dat is waar. En ik maak fout op fout.

In een smal straatje stond hij stil voor een kleine kroeg.

'Ik vraag me af of uw manier van leven verstandig is,' citeerde hij grijnzend en ging er binnen. Het café heette Bij Koos, maar werd in de buurt de vuilnisbak genoemd, omdat er uitsluitend op dood spoor geraakte mannen en een paar oude publieke vrouwen kwamen drinken. Als je een glas voor je had, moest je er goed op letten, want zodra je even je hoofd omdraaide, dronk iemand het leeg - dat was een gewoonte van het huis.

'Ha, die Koos,' riep de man tegen een dikke, paars getinte reus achter de tapkast.